Οι Αρχαίες γλώσσες (Ελεύθερος Τύπος 25.02.2016)

Οι Αρχαίες γλώσσες

Απο το 1903 που αφαιρέθηκαν τα Λατινικα απο τα γαλλικά σχολεία ως το 2016 που αφαιρέθηκαν τα Αρχαία Ελληνικά, χρειάστηκε ενας περίπου αιώνας για να διαγραφούν απο το εκπαιδευτικό ευρωπαϊκό σύστημα , οι δυο αρχαίες γλώσσες που θεμελίωσαν τον Δυτικό πολιτισμό. Απο φέτος η Ευρωπη βιώνει το πέρασμα απο το ιδεώδες της κοινής κουλτούρας στην φιλολογία ,που είναι ίσιωμα των ειδικών. Απο το ένδοξο Ελληνολατινικο παρελθόν μας μένουν ακόμα οι φολκλόρ δράσεις των ακροδεξιών (sic), η ελληνορωμαϊκή πάλη , τα βίντεο παιχνίδια (sic)και τα φιλμς του χολλυγουντ.Τ ‘Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά ανήκουν πια στην Ελίτ των οικονομικά προνομιούχων που πιθανόν να ενδιαφέρονται .Ιςως και σε ποιητές η φιλοσόφους ,που υποχρεωτικά τα συναντούν μπροστα τους. Τα μεγάλα κλασσικά εργα με την αξία τους μπορούν να γιατρέψουν πολλούς πολιτισμικούς πονοκεφάλους κι ηθική μιζέρια. Η κυριαρχία όμως σημερα της Τεχνικής ωθεί τους νέους περισσότερο σε τεχνοενημερωτικα και επικοινωνιακά πρότζεκτς.Η γλώσσα του Ομήρου,των τραγικών,του Κικέρωνα η ακόμη των Ρακινα η Ουγκω, που για αιώνες μέσα απο την γραμματική, την σύνταξη , τα νοήματα των λέξεων βοηθούσαν στην ισορροπία της σκέψης και στην ακρίβεια της ,τώρα θεωρούνται “νεκρές”. Η απουσία τους οδηγεί σε ψυχική και νοητική φτωχια , οδηγεί στην αποδοχή εργαλειοποίησης των αισθημάτων και της ανθρωπιάς .Οι νέοι γίνονται πια πειθαρχημένοι στρατιώτες της παγκοσμιοποιμενης Τεχνικής , πρωταγωνιστες μιας εικονικής πραγματικότητας.Προσφατα η Αυστραλιανή εφημερίδα The Aystralian έκανε το εξής πείραμα: έβαλε μαθητές που γνώριζαν Αρχαία Ελληνικά η Λατινικά να συναγωνιστούν με μαθητές που δεν ήξεραν ,σ’εκπαιδευτικες επιδόσεις. Αποδείχτηκε ότι όσοι γνώριζαν τις Αρχαίες γλώσσες είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους κι είχαν φοβερή εξέλιξη στ’Αγγλικα , τα Μαθηματικά, γενικά τις Επιστήμες η την φιλοςοφια. Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε με μισος εναντίον του μεγαλειώδους και του Αριστειου των Αρχαίων . Επιδιώκει την ισοκρατικη μικρότητα της Τεχνικής και την σύγχυση των εννοιών κάτι που πλάθει άτομα εξαρτώμενα. Πρέπει ν’αντιδρασουμε οςο είναι καιρός.

Δημοσθένης Δαββετας

Διάλυση κι Έκρηξη (Ελεύθερος Τύπος 18.02.2016)

Διάλυση κι Έκρηξη

Εδώ και χρονια ακούμε γυρω μας την φράση “είμαστε στα όρια της διάλυσης”.Ειτε πρόκειται για την πολιτική , το θεσμικό πλαίσιο , την Ευρωπη , το κλίμα, την Παγκόσμια Ειρήνη η τον εαυτό μας , ενα αίσθημα λιγο-πριν-την-διάλυση κυριαρχεί. Νομίζουμε ότι απο στιγμή σε στιγμή θα βρεθούμε στην δυνη του χαους , κάτι που επιτείνει κι η γυρω μας ατμόσφαιρα. Τρομοκρατία,ανασφάλεια,κοινωνικές εντάσεις,οικονομική ανεπάρκεια,υψηλή ανεργία, καθημερινή βία , ρατσισμός,ξενοφοβία,
Κυβερνοπόλεμος, τόσοι Ευρωπαϊκοί πονοκέφαλοι που στην χωρα μας μεγεθύνοντας και μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο της παγκόσμιας δυστυχίας. Όταν λέμε “διαλυομαστε “πάει να πει ότι η οικονομική παράλυση , το κοινωνικό μισος , η κλιματική αποδιοργάνωση η η χαοτική κυβερνοκοινωνια , έχουν δημιουργήσει μέσα μας μια κατάσταση εσωτερικής διάλυσης που την αναμένουμε να εμφανιστεί ως καταστροφή. Ποτε όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο στο μέγεθος που τα λόγια την αναγγέλλουν . Γιατί; Γιατί παρότι στις καθημερινές μας δράσεις ,τις ρουτίνες, τα πρότζεκτς υπάρχουν τεράστιες δυςκολιες , εν τούτοις ολο και κάτι γινεται την τελευταία στιγμή κι η δυσλειτουργία λειτουργεί , η αποδιοργάνωση οργανώνεται , το χάος παίρνει μορφή. Το ότι ζούμε στην Κωχη των πραγμάτων με την αγωνία της πτώσης , τον φόβο η τις απειλές , την αρρώστια η την πολιτική ας το συνειδητοποιήσουμε . Κι αυτή η συνειδητοποίηση θα μας δώσει την χαρα των μικρών στιγμών , των μικρών θαυμάτων , την καλλιέργεια της θετικής σκέψης έτσι ώστε να ξανά οργανώσουμε την οικονομική μας ζωή , να διώξουμε το μισος, να στηρίξουμε την ανεκτικότητα , ν’αρνηθουμε τον φανατισμό , να βελτιώσουμε το κλίμα . Όλα μπορούν να γίνουν μέσα απο τις δυνατότητες της τεχνικής. Ας περάσουμε καλύτερα απο την “διάλυση” στην “έκρηξη”, ας εκραγουμε δημιουργικά , ας δεχτούμε την πραγματικότητα με τις ευκαιρίες της , τις αντιθέσεις της , τις αποτυχίες της και τις επιτυχιες της.

Δημοσθένης Δαββετας

Το τέλος της Ιστορίας κι η Ελλάδα (Kontra News 21.02.2016)

Εδώ και μήνες όλος ο κόσμος ασχολείται με την ελληνική κρίση. Κορυφαίοι πολιτικοί οπως οι Ομπάμα, Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι, αλλά και οικονομολόγοι διεθνούς επιπέδου κατέθεσαν τις απόψεις τους σε ένα ζήτημα που ως την τελευταία στιγμή φάνταζε άλυτο. Από τα γενικά σχόλια κάποιος αντιλαμβανόταν οτι το πρόβλημα του χρέους, οι υποχρεώσεις, το χρηματοπιστωτικό συμφέρον, η αθέτηση πληρωμών, η φτώχεια, συγκεντρωνόταν μόνο γυρω απο το θέμα της οικονομίας. Κι
αν αυτή η κρίση δεν ηταν αποκλειστικά οικονομική; κι αν είχε και πολιτισμικό βάρος; Το να πειστεί κάποιος οτι η Ελλάδα δεν τήρησε τις υποχρεώσεις της ή οτι κατανάλωνε μέσω δανείων περισσότερα χρήματα απο οτι παρήγαγε, ειναι κάτι εύκολο. Και μπορει να γίνει επικίνδυνα απλουστευτικό ως ερώτημα εάν απαντηθεί με λογια κλισέ οπως “οι Έλληνες δεν δουλεύουν πολύ”, “δεν ειναι παραγωγικοί”, ή “είναι τεμπέληδες” και άλλα τέτοια. Πίσω όμως απο τα εύκολα λογια μήπως κρύβεται μια (συνειδητή ή ασυνείδητη) αντίσταση σε αυτο που ονομάζεται Τέλος της Ιστορίας; Ο “νέος” κόσμος, ο παγκοσμιοποιημένος, ο δομημένος κατα το πρότυπο της άψογης και λειτουργικής τεχνολογίας, ο κόσμος αυτός που απ-ανθρωποιείται διαρκώς στην υπηρεσία της Τεχνικής, προκαλεί τα ισχυρά κατάλοιπα μιας κλασικής αισθητικής που παραμένει ζωντανή στην ελληνική καθημερινότητα. Η Μοντέρνα κουλτούρα που έχει ως θεά Αφροδίτη, ως θεά της ομορφιάς, την Τεχνική, αυτή η κουλτούρα της υπερεθνικής πατρίδας που θεμελιώθηκε στην ανθρωπιστική απο-δόμηση, δεν αρέσει στην συν-αισθηματική, εθνική Ελλάδα, της οποίας η πολιτισμική μνήμη ειναι παρούσα στην γλώσσα, στην ανάγνωση της Ιστορίας, στην καθημερινή ανθρωπιά. Σε μια παγκοσμιοποιημένη εποχή που κυριαρχεί η Δύναμη, οχι με την λογική του Δύναμαι, οπως το έβαζε ο Νίτσε (δηλαδή με την φιλοσοφια του δύναμαι με την εσωτερική μου προσπάθεια να κυριαρχήσω στον εαυτό μου), αλλα με την λογική της εξουσίας που κυριαρχεί μέσω της μηχανικής αρτιότητας της Τεχνικής, η Ελλάδα δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Αυτή η σημερινή Ελλάδα που διατηρεί πάντα ζωντανό μεσα της το πολιτισμικό και ιστορικό “ανήκειν” που ζει με τις ταυτοτικές της ρίζες μέσω της γλώσσας, της παράδοσης, του έθνους και της ιστορικής περηφάνειας, αδυνατεί να μπει στην απρόσωπη και απ-άνθρωπη πραγματικότητα του Τέλους της Ιστορίας. Αδυνατεί να δεχτεί το τέλος της Φιλοσοφίας, της Ποίησης και της Τέχνης στα πλαίσια μιας τεχνοποιημένης ζωής όπου ο έρωτας γίνεται πορνό, η πολιτισμική ταυτότητα γραφικότητα, η ιστορικότητα χολυγουντιανό κιτς, η ανθρωπιά αδυναμία, η γενναιοδωρία βλακεία, η ενασχόληση με την σφαιρική κουλτούρα χάσιμο χρόνου. Η χρηματοπιστωτική κυριαρχία, όπου ολα ειναι αριθμοί και εξουσία αριθμών, δεν αρέσει και φοβίζει τους κατα παράδοση ανθρωπιστικής κουλτούρας Ελληνες, αυτούς που ακόμα δίνουν μεγάλη σημασία σε εθνικές, πατριωτικές, οικογενειακές και συναισθηματικές αξίες. Διατηρώντας πάντα στην καθημερινότητά τους ένα μίγμα τραγικότητας και Αριστοφανισμού, οι σημερινοί Έλληνες δυσπιστούν απέναντι στην γραφειοκρατική Ευρώπη, στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που την θεωρούν κάτι σαν δούρειο ίππο για την υποταγή στην σκληρή παγκοσμιοποίηση. Μια προσέγγιση ίσως της θέσης τους θα μπορούσε να ωθήσει την σημερινή Ευρώπη, αυτήν που θέλει να βγάλει απο την εκπαίδευση της τα Ελληνικά και τα Λατινικά ως μητέρες γλώσσες, αυτήν που θέλει να ξεχάσει την χριστιανική της μνήμη, να μην παραδοθεί ολοκληρωτικά στην Κίρκη της Τεχνικής. Να μην δει τον άνθρωπο μονο ως λειτουργική οντότητα σε μια άριστη μηχανική ζωή, αλλα να δώσει εκ νέου ώθηση σε μια επανεκκίνηση της ανθρωπιστικής κουλτούρας η οποία μαζί με την καινοτομική ευεξία της Τεχνικής μπορούν να δώσουν νέα όνειρα.

Δημοσθένης Δαββέτας
Καθηγητης Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός

Ιδεολογική υποκρισία (Ελεύθερος Τύπος 11.02.2016)

Η πρώτη εικόνα συγκλόνισε την Δύση.Ο μικρός Aylan νεκρός ξεβρασμενος στην ακτή.Μεγαλη συγκίνηση ,με τα ΜΜΕ να προωθούν αυτή την σκηνή ως αντανάκλαση του δράματος των ταλαιπωρημένων προσφύγων. Μέσα απο την τεχνική της συλλογικής ενοχής ενθαρρύνεται έτσι ο κόσμος για να γίνει ανεκτικός στο θέμα της μαζικής μετανάστευσης.Το ανθρωπιστικό στοιχείο εδώ προέχει όπως λέει κι ο Elie Halevy συμπληρώνοντας “η οργάνωση του ενθουσιασμού ” αρχίζει να λειτουργεί ως μηχανισμός.
Η δεύτερη εικόνα επισης συγκλόνισε τις δυτικές κοινωνίες. Πρόκειται για τις σεξουαλικές επιθέσεις στην Κολωνια , η αμεσότητα και βιαιότητα των οποίων , φιλτραρίστηκε απο τις αρχές και τα ΜΜΕ. Δόθηκαν έτσι στην δημοσιότητα περιγραφές που υπηρετούσαν την ιδεολογία της κυρίαρχης πολιτικής σημερα , αυτήν του “να ζούμε μαζι”. Δεν έπρεπε να προκληθεί στον κόσμο ανησυχία και να χαλάσουν τα πολιτικά σχέδια. Η έρευνα βέβαια απέδειξε ότι επρόκειτο για μια οργανωμένη βαρβαρότητα με πολιτισμικά στοιχεια κι εμπεριειχετην τεχνική της πανάρχαιας φαλοκρατικής επιθετικότητας . Κι αυτό δεν έπρεπε να πάρει την διαςταςη μαζικης πληροφορίας . Γι’αυτο κι αυτοί που έπραξαν έτσι ήταν απλά “κάποια κακοποιά στοιχεια,κάποιοι αλήτες ” και δεν υπήρχε πολιτισμικός χαρακτήρας στην βίαιη συμπεριφορά τους. Κι όμως η έρευνα απέδειξε ότι, όπως και στους αρχαίους καιρούς , η γυναίκα ξαναγίνεται αγαθό προς κατάκτηση. Την προειδοποιούν ότι ενα νέο είδος εξουσίας θα εφαρμοστεί πάνω τους. Δεν μπορούμε βέβαια να γενικεύσουμε κι αυτό θαταν λάθος. Όμως πολλοί νέοι απο αυτούς τους μετανάστες έχουν μια επιθετική σεξουαλικα συμπεριφορά. Η κυρίαρχη Ευρωπαϊκή πολιτική δεν θέλει να το δει αυτό. Πιστεύει ότι μόνο με κάποιους κανόνες γυρω απο τ’ανθρωπινα δικαιώματα , οι εκ διαφορετικής κουλτούρας άνθρωποι , μπορούν να συγκατοικήσουν. Πρόκειται για εγκληματικό λάθος. Ειτε το θελουμε ειτε όχι όλες οι κουλτούρες δεν είναι δια-μεταβαλλόμενες. Μια πολιτική κοινότητα είναι επισης κοινότητα ηθών. Δεν μπορούν λοιπόν να εισέλθουν εκατομμύρια άνθρωποι ανεξέλεγκτα δίχως να προκληθεί πολιτισμικό σοκ με μέρος εξ’αυτων. Άλλοι προτείνουν για λύση κλειστά σύνορα , σλλοι συμβουλεύουν αλλαγή συμπεριφοράς γυναικών κλπ. Όπως και ναχει καθένας ψάχνει την ταυτοτικη του σωτηρία. Ο πολύπολιτισμός βρίσκεται υπό επανεξέταση. Δεν ο πολιτικός παράδεισος που μας υποσχέθηκαν. Είμαστε ξανά αντιμέτωποι με το αρχικό ερώτημα πολιτικής φιλοσοφίας: αναζήτησή ασφαλειας στοιχειωδών μελών της κοινωνίας κι ειδικά των γυναικών.

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης φιλοσοφίας της Τέχνης, Ποιητης,εικαστικός.

Το ξεκίνημα μιας νέας μου συνεργασίας με την μελοποίηση ποιημάτων μου

Το ξεκίνημα μιας νέας μου συνεργασίας με την μελοποίηση ποιημάτων μου και την παραγωγή ενος cd απο τον Γάλλο παραγωγό Rocher Raymond Philippe.

MonteCarloRecords2013 Annoncing

A winning trio Artists . MonteCarloRecords2013 is pleased to announce the release of the new single 3 titles , excerpts of Demosthenes Davvetas poems in song. The three songs were composed by Louisa Eldivina beautiful melodies. They will be interpreted as follows :
A French song sung by Louisa Eldivina Soprano
Another song will be interpreted in Greek by Greek singer Giannis Karalis .
The third song will be sung by a trio Louisa Eldivina Soprano Demosthenes Davvetas and Giannis Karalis. The song trio will be in Video Clip for television. This single will be presented in Athens during the Exclusive Prestige Tour 2016-2018 of Louisa Eldivina Soprano
François Deblaye II Mixalis Sourvinos Spyros Sourvinos Neophytos DemetriadesMichalis Demestichas Jean Paul Vampée Rachel Kneppert Mladenovic Thea Leiner Van Eijk Aaron Henry Mohammed Bin Khalifa Mohamed Slimani Terry Siganos Gian Latsios Fotis Skourtis Antonije DeSerbie Zoupanos Prince Edward Barbu Princess Romona Murad Arik Hendelsman Sadan Corfu Greece Corfu Xorio Corfu Corfubio Agriculture Cooperative Kerkiraiki Mantolinata Rotary Club Kerkyras Dimitris DimitroulisDimitris Nezeritis Dimitris Papageorgiou Jsvmag Rocher Philippe Raymond Philippe Raymond Rocher Philippe Raymond Rocher Philippe Raymond

Αγανάκτηση και Δημιουργία (Kontra news 14.02.2016)

Αγανάκτηση και Δημιουργία

Τα τελευταία χρονια η λέξη “αγανάκτηση” ταυτίστηκε με κοινωνικοπολιτικές εξεγέρσεις κι έγινε της μόδας. Στ’ονομα της δικαιολογήθηκαν ενέργειες οργής σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Απο καταστροφές κτιρίων η άλλων χωρών , επιθέσεις σε πολιτικούς , πολλών ειδών βιαιότητες ως και ίδρυση πολιτικων κομμάτων όπως οι Podemos στην Ισπανία. Η χωρα μας επισης ήταν ανάμεσα σ’αυτες που βίωσαν έντονα τις αντιδράσεις των “αγανακτισμένων “.Η τροφή της αγανάκτησης είναι ο θυμός . Αυτός που κατα τον Αριστοτελη εχει άμεση σχέση με το ζωικό στοιχείο. Άρα εκ πρώτης όψεως ο “αγανακτισμένος” διακατέχεται απο ενα αίσθημα αποκατάστασης ισορροπιών ζωής . Αν όμως μείνει μόνο στο στάδιο της αγανάκτησης και δεν προτείνει γένεση Μορφων τι γινεται; Προφανώς μένουμε στο αρνητικό μόνιμα καταστροφικό στάδιο κάτι που δεν δίνει λυςη. Ο Νιτςε στο “Λυκόφως των ειδώλων”θεωρούσε τους αγανακτισμένους υποκριτές γιατί δεν ήσαν δημιουργικοι. Τους θεωρούσε μηδενιστές . Σαν την γενική ατμόσφαιρα που επικρατεί σημερα γυρω μας σ’Ευρωπη κι Ελλαδα. Όλοι αγανακτούν μόνιμα και δικαιολογούν κάθε ανορθολογική η καταστροφική πράξη τους μέσα απο την “αγανάκτηση “. Παρατηρώντας τους υπαλλήλους να γίνονται γραφειοκράτες, τους επιχειρηματιες να λειτουργούν δίχως νόμους η αρχές και τους πολιτικούς να ενδιαφέρονται περισσότερο για την εξουσία τους παρα για την υπηρεςια της χώρας , ο “αγανακτισμένος” κλείνεται στον θυμό του η σ’αυτον της ομάδας του και δεν προχωρά πιο βαθιά στο δάσος , όπως έλεγε ο Αριστοτελης , για ν’ανακαλύψει κάποια απο τις τόσες άγνωστες κι ανώνυμες εστίες ζωής. Τόσοι νέοι φεύγουν απο την χωρα μας πάνε σ’Ευρωπη η Αμερική και διαπρέπουν. Γιατί; Γιατί εκει η αγανάκτηση στρέφεται στην ενέργεια , υπευθυνότητα, παγκοςμιο άνοιγμα, πατριωτισμό , θέληση για δυναμη. Αυτά είναι η βάςη της δημιουργικότητας. Διπλα σ’αυτα τα στοιχεια , το ξύπνημα της πολιτισμικής συνείδησης βοηθά ακόμη περισσότερο. Η Ευρωπη και βέβαια η χωρα μας πρέπει να επιμείνουν στην πορεία συνδυασμού καινοτομίας και δύναμης αν θέλουν να επιβιώσουν στον ανταγωνισμό της παγκοσμιοποίησης. Πρέπει να επενδύσουν στην Ιστορια τους όχι σαν νοσταλγική αγγκύλωση αλλα σαν δημιουργικη ενέργεια. Οι νέοι πρέπει να ωθούνται στην γονιμότητα κι όχι στην παθητικότητα . Να ζήσουν το παγκοσμιοποιημένο σημερα ως παιδί της Ευρωπαϊκής Ιστορίας για να βρεθούν δυνατοί στις πρώτες γραμμές της νέας του πραγματικότητας .

Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης Φιλοσοφίας της Τέχνης , Ποιητης, εικαστικός.

Ιράν: ενας ιδιαίτερος σύμμαχος (Ελευθερος Τυπος 05.02.2016)

Ιράν: ενας ιδιαίτερος σύμμαχος  

Μετα την ιστορική συμφωνία για τα πυρηνικά με την Δύση , το Ιράν δείχνει να βιάζεται να επανέλθει , ειδικά ύστερα απο την άρση των κυρώσεων , στην διεθνή κοινότητα μ’ενεργο ρόλο. Είναι όμως εύκολη η προσαρμογή του; Υπάρχουν εσωτερικές κι εξωτερικές δυςκολιες.
Η σχέση του με τις ΗΠΑ δεν φαίνεται ν’αποκαθισταται γρήγορα και δεν υπάρχουν ακόμη επιςημες διπλωματικές σχέσεις. Υπαρχει δυσπιστία κι απο τις δυο πλευρές. Ήδη ο “μεγάλος Σατανάς” όπως αποκαλούν οι Ιρανοί τους Αμερικανούς, δεν δίστασε αμέσως μετα την άρση των κυρώσεων , να επιβάλλει νέες κυρώσεις λογω της “παράνομης” δοκιμής βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Βέβαια η ανάγκη βελτίωσης Οικονομικων συναλλαγών είναι επιτακτική . Το Ιραν χρειάζεται επανεκκίνηση της οικονομίας του όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Ροχανι. Κι οςο η κυβέρνηση Ομπάμα δείχνει διατεθειμένη να τηρήσει τα συμφωνηθέντα τοσο η Ιρανική ηγεσία , ενδιαφέρεται να κερδίσει περισσότερα γιατί ανησυχεί για την μετα-Ομπάμα εποχή , για τον πιθανό άκρο συντηρητικό , εχθρικό , Ρεπουμπλικανό πρόεδρο που θαρθει. Αλλα και στο εσωτερικό υπάρχουν δισταγμοί. Ο πνευματικός ηγέτης του Ιραν , ο Αγιατολάχ Χαμενει, οπαδός της” Ιδεολογικης καθαρότητας” δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιώδης στα πολιτιστικά ανοίγματα με την Αμερική , προτιμώντας τους Ευρωπαίους . Υπάρχουν βλέπετε 2 εκατομμύρια Ιρανοί στις ΗΠΑ και δεν θα του άρεσε όταν ανοίξει κάποια στιγμή η Πρεσβεια , να δει ατέλειωτες ουρές μπροστα της με πολίτες να ζητούν βίζα. Υπάρχουν ακόμη κι αλλα ερωτήματα ως προς την σταση του Ιραν στην Μέση Ανατολη . Στην Συρία υποστηρίζει τον Ασσαντ επιδιώκοντας ναχει πάντα μια στρατηγική θεςη στην περιοχή του Λεβαντ . Στον Λίβανο συνεχίζει να στηρίζει το κίνημα Χετζμπολαχ πουχει μπλοκάρει και παραλύσει τους θεσμούς , αφήνοντας για ενα χρόνο την χωρα δίχως πρόεδρο. Στο Ιράκ δεν είναι μέρος του προβλήματος αλλα μπορεί να γίνει μέρος της λύσης του. Κι όμως εάν ο κοινός εχθρός στην Βαγδατη , για Ιραν και Δυτικούς είναι το Ισλαμικό κρατος , εν τούτοις οι “φρουροί της επανάστασης ” δεν επηρεάζουν τις διάφορες Σιιτικές ομάδες να μοιραστούν την εξουσία με την Σουνιτικη μειοψηφία. Μένει η Υεμενη , εκει που το Ιραν ίσως κάνει κάποιες υποχωρήσεις λογω μειωμένης γεωστρατηγικής σημασίας για το ίδιο . Αλλωστε οι αντίπαλοι του Σαουδάραβες αυτόπαγιδεύτηκαν στην Υεμενη λογω της κακης τους πολιτικής απέναντι στους αντάρτες Ουτίστας πουναι σύμμαχοι του Ιραν. Σε γενικές γραμμές το Ιραν θα μπορούσε να βοηθηςει με περισσότερες παραχωρήσεις στην Μεςη Ανατολη .Ομως οι στρατιώτες του συμμετρχουν σ’επιχειρησεις σε Ιράκ και Συρία . Κι αυτό προκαλεί δυσπιστία.

Δημοσθένης Δαββετας

Ισλαμισμός και Βολταίρος (Κοντρα news 07.02.2016)

Ισλαμισμός και Βολταίρος 

Βλέποντας τις εικόνες της σφαγής στο Παρίσι είχα την αίσθηση ότι ήμουνα μπροστά σ΄ ένα Αμερικάνικο φιλμ, με εκτελέσεις από κάποιον κατά συρροή δολοφόνο. Σκηνές τρόμου, αποκαλυπτικές που φανέρωναν μια ψυχρότητα των εκτελεστών όπως τα βιντεοπαιχνίδια. Με μια μεγάλη διαφορά: άλλο οι φανταστικές σκηνές του κινηματογράφου κι άλλο η πραγματικότητα. Άλλο η δύναμη της τέχνης κι άλλο η βαρβαρότητα. Ο τρομοκράτης ενσαρκώνει την άρνηση της ανθρωπιάς. Οι δολοφόνοι των δημοσιογράφων του Charlie Hebdo, διαφέρουν από τον κατά συρροή δολοφόνο. Γιατί δεν εκτίθενται σε άτομα, αλλά σε σύμβολα (π.χ. τους Εβραίους, τους δημοσιογράφους, τους αστυνομικούς κλπ). Θεωρούν τους εαυτούς τους το οπλισμένο χέρι του Αλλάχ, ο οποίος και θα τους μεταφέρει σε έναν άλλο ευτυχισμένο κόσμο. Οι Ισλαμιστές αυτοί είναι η αρχή ενός νέου τύπου πολέμου όπου στόχος είναι ο οποιοσδήποτε. Κρυμμένοι στο ανώνυμο πλήθος μπορούν να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή. Φτάνουν μόνο κάποια δευτερόλεπτα για να ξεπεράσει ο φανατικός τη γραμμή της νομιμότητας και της λογικής και να περάσει στο χώρο της ανομίας και του παραλόγου. Πρέπει να είμαστε όλοι μας έτοιμοι να δεχτούμε ότι ο αγώνας των τζιχαντιστών-τρομοκρατών δεν είναι μία αντίδραση εναντίον της φτώχιας και του ρατσισμού, ούτε είναι μία αντίδραση στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη. Είναι κυρίως η μεταφορά του τζιχαντιστικού πολέμου από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη. Η στρατηγική των Ισλαμιστών εκμεταλλεύεται τη Δημοκρατική ανοχή και μετατρέπει τις κοινωνίες μας σε μαλθακούς ασθενείς. Όμως αυτή η στάση δεν είναι η στάση του Ισλάμ. Η μεγάλη πλειοψηφία των πιστών αντιτίθενται στην τρομοκρατία. Δεν υιοθετούν την πρακτική των τρομοκρατών. Υπάρχει όμως κι ένα είδος ένοχης σιωπής στη σχέση στη σχέση Ισλάμ-Ισλαμισμού. Η απουσία κριτικής παράδοσης. Δεν είναι αποδεκτό να γίνει κριτική της θρησκείας. Κάτι που αντίθετα γίνεται στη Δυτική Εκκλησία. Αυτό που σήμερα ίσως θα χρειαζόταν το Ισλάμ, είναι ένα είδος θεολογικού Διαφωτισμού, κάτι σα θρησκευτική επανάσταση, η οποία θα έβρισκε την ισορροπημένα δημιουργική απόσταση μεταξύ θρησκείας και πολιτείας.

Δημοσθένης Δαββέτας

Η χαμένη Ατλαντίδα της Ευρώπης (Kontra News 31.01.2016)

Η χαμένη Ατλαντίδα της Ευρώπης

Μοιάζει σαν παραμύθι. Μια φορά κι ενα καιρό , τα ευρωπαϊκά κράτη ενώθηκαν για να γίνουν ευτυχισμένα. Όλα συντελούσαν σ’αυτο. Προστατευμένα απο το ΝΑΤΟ , Ειρήνη,εμπόριο,ευημερία,ελευθερία. Ενώ την ίδια στιγμή στ’ανατολικα υπήρχε η κομμουνιστική δικτατορία και στον Νότο, η Ανάπτυξη ,λογω κυρίως ψυχρού πολέμου , έμενε στάσιμη. Υπήρχε αλληλεγγύη μεταξύ των ενωμένων Ευρωπαϊκών κρατών. Ποιος θα ξεχάσει τον Μιτεράν που πήγε να στηρίξει στην Γερμανικη Βουλη τον Κολ το 1983, την ίδια στιγμή που αποφασιζοταν η εγκατάσταση νατοϊκών πυραύλων γι’αντιμετωπιςη των Σοβιετικών SS20; Ποιος θα ξεχάσει τα χρονια Ντελόρ όπου η κοινή αγορά και το κοινό νόμισμα ανήγγειλαν ενα ευτυχισμένο μέλλον; Να όμως που άρχισε να Χαλά το παραμύθι με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η παγκόσμια ελεύθερη αγορά χαιρετίστηκε μ’ενθουσιασμο. Κι ήταν εδώ ακριβώς που έγινε η απροσεξία. Η Ευρωπη πίστεψε ότι οι αξιες της αφορούν ολους γιατί είναι γέννημα του κλασικού ορθολογισμού και της Δημοκρατίας. Και ξεχνώντας την ταυτότητα της προχώρησε χωρίς σωστή ανάλυση σε διαρκή διεύρυνση της με κράτη που αρκουςε Ναταν Δημοκρατικά. Άνοιξε επισης διάλογο εισόδου στην ΕΕ με την Τουρκία παραβλέποντας τις ουσιαστικές πολιτισμικές μεταξύ τους διάφορες. Για ναναι δε φιλική προς ολους (πχ Ιράκ , Συρία,Ιράν) ξέχασε τις ελληνικές κλασικές και χριστιανικές της ρίζες. Κι όμως η Ευρωπη είναι δομημένη σ’αυτες κι επισης είναι χαρις στην Ιστορια της ,μια πολιτισμική και γεωγραφική ενότητα. Αυτή η πολιτική εδωσε τρεις βασικές κρίσεις. Πρώτη: εμπορική. Μπερδεύοντας οικονομικό χώρο μ’ελευθερη ανταλλαγή ,απο κοινή αγορά έγινε μέρος παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Η διαφορετική πολιτική σ’ενεργεια,τηλεπικοινωνίες,τραπεζικόσύστημα,ασφαλιστικό διαταραξαν επιςης την οικονομική της ταυτότητα. Τι κοινό νόμισμα που αντικαθιστά το παληο σύστημα συναλλαγών οδηγεί σε προβληματα προσαρμογής. Η κρίση ήλθε. Κι η αντιμετώπιση της δεν ήταν κοινή όπως θαπρεπε. Γιατί ως ασύμμετρικη η κρίση έβλαψε πιο πολύ κάποιες χώρες ενώ ενίσχυσε την δυνατή Γερμανία. Δεύτερη:Στην Μ.Ανατολη .Ο πόλεμος στην Συρία προκάλεσε το σημερινο κύμα μεταναστών. Κι εδώ η αντίδραση ήταν ασύμμετρικη. Η αντί-Ασσαντ Γαλλική πολιτική υποχωρεί κι ο Σύρος Προεδρος με τον Πούτιν επιστρέφουν πρωταγωνιστες. Η Γερμανία ζητά την βοήθεια του Ερντογκαν , η Γαλλια ψάχνει γι’αντιτρομοκρατικες λύσεις και οι Ευρωπαίοι της Ανατολής μιλούν για Ρωσσικη απειλη. Τριτη:πολιτική.Η άνοδος του λαϊκισμού στην Ευρωπη αντιμετωπίζεται διαφορετικα. Η Γερμανία κάνει άνοιγμα στους μετανάστες γι’αντιβαρο των εσωτερικών ξενοφοβικών της τάσεων, η Γαλλια γυρίζει περισσότερο σ’εθνικη μεταναστευτική πολιτική για να εμποδιστεί ο εθνικισμός της Λεπεν κι η Ευρωπη μοιάζει ζαλισμένη ανάμεσα στην ταυτότητα της και την παγκοσμιοποίηση.Εχει ακόμη δρόμο μπροστα της . Οςο πιο γρήγορα αποφασίσει τοσο καλύτερα για τους πολίτες της. Για ναχει καλό τέλος το παραμύθι.

Δημοσθένης Δαββετας