Ιράν: ενας ιδιαίτερος σύμμαχος
Μετα την ιστορική συμφωνία για τα πυρηνικά με την Δύση , το Ιράν δείχνει να βιάζεται να επανέλθει , ειδικά ύστερα απο την άρση των κυρώσεων , στην διεθνή κοινότητα μ’ενεργο ρόλο. Είναι όμως εύκολη η προσαρμογή του; Υπάρχουν εσωτερικές κι εξωτερικές δυςκολιες.
Η σχέση του με τις ΗΠΑ δεν φαίνεται ν’αποκαθισταται γρήγορα και δεν υπάρχουν ακόμη επιςημες διπλωματικές σχέσεις. Υπαρχει δυσπιστία κι απο τις δυο πλευρές. Ήδη ο “μεγάλος Σατανάς” όπως αποκαλούν οι Ιρανοί τους Αμερικανούς, δεν δίστασε αμέσως μετα την άρση των κυρώσεων , να επιβάλλει νέες κυρώσεις λογω της “παράνομης” δοκιμής βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν. Βέβαια η ανάγκη βελτίωσης Οικονομικων συναλλαγών είναι επιτακτική . Το Ιραν χρειάζεται επανεκκίνηση της οικονομίας του όπως δήλωσε ο πρόεδρος του Ροχανι. Κι οςο η κυβέρνηση Ομπάμα δείχνει διατεθειμένη να τηρήσει τα συμφωνηθέντα τοσο η Ιρανική ηγεσία , ενδιαφέρεται να κερδίσει περισσότερα γιατί ανησυχεί για την μετα-Ομπάμα εποχή , για τον πιθανό άκρο συντηρητικό , εχθρικό , Ρεπουμπλικανό πρόεδρο που θαρθει. Αλλα και στο εσωτερικό υπάρχουν δισταγμοί. Ο πνευματικός ηγέτης του Ιραν , ο Αγιατολάχ Χαμενει, οπαδός της” Ιδεολογικης καθαρότητας” δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιώδης στα πολιτιστικά ανοίγματα με την Αμερική , προτιμώντας τους Ευρωπαίους . Υπάρχουν βλέπετε 2 εκατομμύρια Ιρανοί στις ΗΠΑ και δεν θα του άρεσε όταν ανοίξει κάποια στιγμή η Πρεσβεια , να δει ατέλειωτες ουρές μπροστα της με πολίτες να ζητούν βίζα. Υπάρχουν ακόμη κι αλλα ερωτήματα ως προς την σταση του Ιραν στην Μέση Ανατολη . Στην Συρία υποστηρίζει τον Ασσαντ επιδιώκοντας ναχει πάντα μια στρατηγική θεςη στην περιοχή του Λεβαντ . Στον Λίβανο συνεχίζει να στηρίζει το κίνημα Χετζμπολαχ πουχει μπλοκάρει και παραλύσει τους θεσμούς , αφήνοντας για ενα χρόνο την χωρα δίχως πρόεδρο. Στο Ιράκ δεν είναι μέρος του προβλήματος αλλα μπορεί να γίνει μέρος της λύσης του. Κι όμως εάν ο κοινός εχθρός στην Βαγδατη , για Ιραν και Δυτικούς είναι το Ισλαμικό κρατος , εν τούτοις οι “φρουροί της επανάστασης ” δεν επηρεάζουν τις διάφορες Σιιτικές ομάδες να μοιραστούν την εξουσία με την Σουνιτικη μειοψηφία. Μένει η Υεμενη , εκει που το Ιραν ίσως κάνει κάποιες υποχωρήσεις λογω μειωμένης γεωστρατηγικής σημασίας για το ίδιο . Αλλωστε οι αντίπαλοι του Σαουδάραβες αυτόπαγιδεύτηκαν στην Υεμενη λογω της κακης τους πολιτικής απέναντι στους αντάρτες Ουτίστας πουναι σύμμαχοι του Ιραν. Σε γενικές γραμμές το Ιραν θα μπορούσε να βοηθηςει με περισσότερες παραχωρήσεις στην Μεςη Ανατολη .Ομως οι στρατιώτες του συμμετρχουν σ’επιχειρησεις σε Ιράκ και Συρία . Κι αυτό προκαλεί δυσπιστία.
Δημοσθένης Δαββετας