Η εν διαστάσει σχέση ΜΜΕ και πολιτών
Οι εδώ και αρκετό καιρό έρευνες στις ευρωπαϊκές χώρες δείχνουν μια όλο και μεγαλύτερη δυσπιστία μεταξύ των ΜΜΕ και των πολιτών. Αυτοί οι τελευταίοι υποψιάζονται τους δημοσιογράφους παρόμοια με τους πολιτικούς, να’ ναι αιχμάλωτοι της εξουσίας και του χρήματος και να υπηρετούν καταστάσεις που λίγο έχουν να κάνουν με την Αλήθεια. Το βιβλίο των δύο οικονομολόγων Yann Algan και Pierre Cahuc με τον τίτλο La société de défiance (Η κοινωνία της ανυπακοής)στην Γαλλία έδειξε μέσα από πολλές στατιστικές μελέτες ότι οι Δυτικές κοινωνίες απορρίπτουν τους πολιτικούς, τα συνδικάτα, τις επιχειρηματικές εξουσίες. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται και δεν δίνεται. Είναι αποτέλεσμα συμπεριφοράς. Και η εμπιστοσύνη των ΜΜΕ πρέπει να κερδηθεί μέσα από την αλήθεια των πληροφοριών τους, την αντικειμενικότητα και την ισοτιμία των θεμάτων τους. Οι πολίτες πρέπει ν’ αναγνωρίζουν την εθνική τους πραγματικότητα στα λόγια των ΜΜΕ. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, όταν οι δημοσιογράφοι στην πλειοψηφία τους υπηρετούν τις αριστερές ιδέες και αυτές της ιδεολογίας του «πολιτικά ορθού», τότε υπάρχει πρόβλημα Δημοκρατίας.
Όταν στην Γαλλία π.χ., ο μισός πληθυσμός των ψηφοφόρων περιφρονείται και μισείται από την πλειοψηφία των ΜΜΕ γιατί είναι χριστιανοί ή «δεξιοί λαϊκίζοντες», τότε κάτι δεν είναι σωστό. Στις Η.Π.Α. το 95% των μίντια μίσησε και κακολόγησε τον Τραμπ προλέγοντας τον θρίαμβο της Χίλαρι Κλίντον. Κι όμως, το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε. Το ίδιο και με το Brexit. Που σημαίνει ότι υπάρχει διάσταση μεταξύ της πραγματικότητας και των ΜΜΕ. Κι αυτό μεγαλώνει το χάσμα με τους πολίτες. Αυτοί οι τελευταίοι, σύμφωνα με την έρευνα γκάλοπ στην Αμερική, έχουν την αίσθηση ότιη μιντιακή εξουσία ζει στον δικό της πλανήτη, ενώ οι ίδιοι υφίστανται τα δεινά της σκληρής οικονομικά καθημερινότητας.
Είναι λοιπόν φυσιολογική συνέπεια να υπάρχει δυσπιστία των ψηφοφόρων, αλλά και πολιτικών, όπως ο Μελενσόν, ο Φιγιόν ή ακόμα και ο Τραμπ έναντι της αριστερίζουσας δημοσιογραφίας, καθότι βλέπουν τα ΜΜΕ, αντί να’ ναι σε ουδέτερη στάση, να παίρνουν θέση στηρίζοντας ιδεολογικά υποψηφίους ή κόμματα, όπως π.χ. ο Εμανουέλ Μακρόν, που ξαφνικά γίνεται το χρυσό αγόρι για την προεδρία, ο «αντισυστημικός», αυτός που για χρόνια ήταν σύμβολο της τράπεζας του Ρότσιλντ και του μεγάλου κεφαλαίου. Αποτέλεσμα; Οι ψηφοφόροι κατάλαβαν το παιχνίδι των συμφερόντων κι όταν πια τελευταία πηγαίνουν στις κάλπες ψηφίζουν πρόσωπα και κόμματα που δεν στηρίζουν τα ισχυρά μίντια της εξουσίας, γι αυτό και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να μην εκλέγονται οι υποψήφιοι των μίντια. Στην δημοκρατία, η πληροφορία δεν πρέπει να’ ναι ξένη προς το εκλογικό σώμα και τους πολίτες. Κι αν αυτό δεν αλλάξει, θα’ χουμε όλο και μεγαλύτερες εκπλήξεις στις ευρωπαϊκές κάλπες.
Δημοσθένης Δαββέτας,
Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης στο Παρίσι, ποιητής, εικαστικός