Ο νεο-πορθητης Ερντογκάν κι η ελληνική επαγρύπνηση.
Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί σηματοδοτεί ένα τέλος και μια αρχή στην Τουρκική πολιτική.
Το τέλος αφορά την ως τωρα Κεμαλικη πορεία της Τουρκίας.
Αυτή η τελευταία εγκαταλείπει οριστικά την φιλοσοφία της μοντέρνας κοινωνίας, με δημοκρατικούς κανόνες, που στηρίζονται στην εξής κατ’ ουσίαν ηθική τάξη: ο νικητης δεν εξαφανίζει τον νικημενο . Η δε μοντέρνα πολιτεία συμφιλιωνετσι με την ιδέα ότι, όλοι κι οι πιο διαφορετικοί, μπορούν να συνυπάρξουν μέσω του διαλόγου και των Δημοκρατικών κανόνων . Η ζωή, ως καθημερινότητα κι ως δημιουργικός αυτοσκοπός, προέχει του απολυταρχισμού, του ιστορικού μεγαλοϊδεατισμου η του θρησκευτικού φανατισμού. Κάτι που αρνείται πλέον κι επίσημα η Τουρκία.
Ο Τούρκος πρόεδρος, ολοκληρωνοντας το έργο του Μωάμεθ του Πορθητή, μ’ένα θεαματικο κυνισμό αυταρχικής αν-ηθικοτητας, όπως ο ίδιος είπε, μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε τζαμί, ως την τελευταία πινελιά μιας κατάκτησης.
Κι εδώ ακριβώς ερχόμαστε, στο δεύτερο σκέλος του άρθρου μου,αυτό της κατ’ ουσίαν επιβεβαίωσης της εκ νεου αρχής του κατακτητή. Συμπεριφερομενος ο Ερντογκάν ως ένας νέος Πορθητής, αναγγελλει κι επίσημα την νεο-οθωμανικη του πολιτική.
Τον βρίσκουμε, αντί να φροντίζει να μετατρέψει την χώρα του σε σύγχρονη Δημοκρατία, ν’ανοίγει εσωτερικά και διεθνή μ
έτωπα.
Στο μεν εσωτερικό έχει επιβάλλει μια απόλυτη δικτατορικη τάξη, προφασιζομενος την απειλή Γκιουλεν,στο δε εξωτερικό, λειτουργεί κατακτητικα ,σε χώρες που δεν έχει άμεση σχέση. Συρία, Λιβύη είναι δύο παραδείγματα.
Στην Συρία με την δικαιολογία της κουρδικής απειλής, πήγε ν’ανατρεψει τον Ασσαντ και να παίξει κυριαρχικό ρόλο. Δεν το πέτυχε επειδή δεν τον άφησαν οι Ρωσσοι,με τους οποιους διατηρεί μια σχεση λυκοφιλιας. Στην δε Λιβύη επιδιώκει τον διαμελισμό της χώρας, αλλά κι εκεί προς το παρόν τα βρίσκει δύσκολα,γιατί οι Γάλλοι,εκμεταλλευόμενοι την ιστορική αποχώρηση της Ιταλίας από την περιοχή, θέλουν να παίξουν καθοριστικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό ρόλο στην πατρίδα του Καντάφι .
Στο Αιγαίο δείχνει ασυγκράτητο θράσος. θεωρεί την Ελλάδα του χεριού του και την απειλεί διαρκώς,εκμεταλλευομενος, την εαυτουλικη ευρωπαικη ουδετεροτητα ,ως αδιαφορια η ακομα και ως πονηρη σιωπηλη συννενοχη.
Δεν είναι όμως κι εκεί βέβαιο ότι θα του βγει,γιατί Γαλλία,Αμερική,Ισραήλ κι Αίγυπτος έχουν επίσης εκεί συμφέροντα.
Σαν παίχτης όμως νεοσουλτανικης ανατολίτικη αντίληψης του παζαριού, ο Ερντογκάν, συνεχίζει κι ό,τι κερδίσει. Σημασία έχει η διαρκής παρουσία έντασης στο Αιγαίο. Κι αυτό το κάνει καλά.Κι είναι διατεθειμένοι να τα προστατεύσουν.
Όσοι νομίζουν ότι απλά παίζει για εσωτερική κατανάλωση στην χώρα του κάνουν λάθος. Αν του δοθεί η προκαλέσει ο ίδιος μια αφορμή για κατάκτηση Ελληνικού εδάφους, ο
νεο-πορθητης Τούρκος πρόεδρος, θα το κανει.
Η Ελλάδα απέναντι σ’αυτήν την πολιτική, πρέπει να’ναι σε διπλωματική και στρατιωτική επαγρύπνηση. Να ενημερώνει διεθνώς για την κατάσταση,φροντίζοντας να κάνει μέχρι και στρατιωτικές συμφωνίες ισχύος, με κράτη που έχουν άμεσα ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Κι επισης ναναι πανετοιμη στρατιωτικα ,προσβλεποντας σταδιακα στην δημιουργια επαγγελματικου στρατου ,οπως οι συγχρονες δυτικες δημοκρατιες.
Και περιμενοντας τις εξελιξεις ,ιν σ Αλλαχ.
Δημοσθένης Δαββετας Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης ,ποιητής,εικαστικός.