Ο πόλεμος του Ειρηνικού
Στον 20ο αιώνα η γεωπολιτική μάχη έγινε με κέντρο τον Ατλαντικό Ωκεανό. Απ’οτι φαίνεται ο γεωπολιτικός πόλεμος στον 21ο αιώνα θα΄χει κέντρο τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Είναι προς τα εκεί που χτυπά πλέον η καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού και της γεωπολιτικής αναμέτρησης. Το μισό περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού βρίσκεται εκεί . Επίσης εκεί κινείται το 60% της παγκόσμιας παραγωγής. Και να μην ξεχνάμε τις εντάσεις για την θαλάσσια κυριαρχία στην Νότια Κίνα αλλά και το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας .
Η άγρια αντιπαλότητα ΗΠΑ -Κίνας οδήγησε τις 21 χώρες του APEC σε μια κοινή δήλωση που μιλά για αδιέξοδο λόγω αυτής της διαμάχης.
Όπως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο είχαμε τον ψυχρό πόλεμο Ρωσίας-Αμερικής, έτσι και τώρα έχουμε έναν νέο ψυχρό πόλεμο Αμερικής-Κίνας για τον έλεγχο του Ειρηνικού.
Ο πόλεμος είναι ολοκληρωτικός. Κι αφορά το εμπόριο( εξαγωγές -εισαγωγές με φορολογικά μέτρα), τις καινοτομίες στην Τεχνολογία (με την επιθυμία των ΗΠΑ να οδηγήσουν σ ‘αποτυχία το νέο φιλόδοξο Κινέζικο πρόγραμμα του «νέου δρόμου του μεταξιού»), την κυριαρχία στο διάστημα, τον κυβερνοχώρο, την τεχνητή νοημοσύνη, την στρατιωτική δύναμη που θέλει από την πλευρά της Αμερικής να προστατεύσει την ανεξαρτησία της Ταιβάν, αλλά και την προσπάθεια της αποτροπής της εξαγωγής του κινεζικού μοντέλου πολιτικού αυταρχισμού και κρατικού καπιταλισμού, που απειλεί να επηρεάσει το Πακιστάν, την Σρι Λάνκα, την Καμπότζη, το Λάος, την Βιρμανία η την Ταϊλανδή, βασικά μέρη γύρω από την θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Η Κίνα πήρε αρχικά το προβάδισμα αυτής της πολιτικής λόγω της ξεκάθαρης στρατηγικής της: όλο και μεγαλύτερο μονοπώλιο του ΚΚ στο εσωτερικό της χώρας (όπως κι αποδεικνύει η σχέση με το Χονγκ Κονγκ περιφρονώντας τις επίσημες συμφωνίες με το Ηνωμένο Βασίλειο), ένα ψηφιακό σύστημα ελέγχου του πληθυσμού και επιχείρηση γοητείας των παραδοσιακών φίλων των ΗΠΑ.
Κλασσικό παράδειγμα οι Φιλιππίνες του Ροντριγκο Ντουτερτε, που υποδέχτηκαν διθυραμβικά τον Κινέζο πρόεδρο γιατί αυτός τους βοήθησε με 24 δις λόγω εκμετάλλευσης πετρελαίου και αερίου.
Βέβαια η Κινεζική οικονομία δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη για ν ‘αντέξει αυτή την αυτοκρατορική υπερεξαπλωση. Δεν ξέρουμε αν μπορεί ν ‘αντέξει μια μετωπική σύγκρουση με την Αμερική. Από την πλευρά των ΗΠΑ η συνειδητοποίηση της Κινεζικής απειλής τις οδήγησε σε μια σειρά πρώτων, μέτρων.
Η αποχώρηση από το σύμφωνο των χωρών του Ειρηνικού, τα προστατευτικά μέτρα, η προσέγγιση με τον Πούτιν η ακόμη το άνοιγμα προς την Βόρεια Κορέα , ναι μεν χτυπούν την Κίνα αλλά ταυτόχρονα ζημιώνουν και την παραδοσιακή σχέση τους με φίλους-κλειδιά όπως η Ιαπωνία κι η Νότια Κορέα.
Ο σημερινός πολυπολικός κόσμος κι η αποδυτικοποίηση του διεθνούς συστήματος οδηγούν στο νέο πεδίο μάχης αντίστασης της Κινεζικής κυριαρχίας: στην Ασία. Οι ΗΠΑ προσπαθούν με την σειρά τους να «κλέψουν» παραδοσιακούς φίλους της Κίνας όπως το Βιετνάμ (σταματούν το εμπάργκο και σ’ανταλλαγμα έχουν πρόσβαση τα στρατιωτικά τους πλοία στα λιμάνια του) . Όμως το βασικό αντι-κινεζικό μέτωπο είναι η δημιουργία ενός ασιατικού άξονα που στηρίζεται στις Ινδίες , την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Νέα-Ζηλανδία, την Ινδονησίας και την Μαλαισία.
Η Αμερική επενδύει μαζικά στην άμυνα για ν ‘αντιμετωπίσει την στρατιωτική δύναμη της Κίνας. Ένας εξοπλιστικές ανταγωνισμός βρίσκεται σ ‘εξέλιξη στον Ειρηνικό. Κι οι ΗΠΑ καλό θα΄ταν να μην ξεχνούν πως σ’αυτη την μάχη τους, η Ευρώπη είναι σύμμαχος τους. Και θα έπρεπε να στηρίζονται και σ ‘αυτήν κι όχι να την αποδυναμώνουν.
Του Δημοσθένη Δαββέττα
Καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης, ποιητή, εικαστικού.