Κλιματική αλλαγή και κλιματική μεταναστευση.
Μπροστά στις φοβερές εικόνες των φωτιων του καλοκαιριού και στις φοβερές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου με θύματα με καταστροφές του φυσικού αλλά και του κοινωνικού περιβάλλοντος αναρωτιέται κάποιος τι γίνεται.
Γιατί το να λέμε φταίει μόνο η κλιματική αλλαγή κι η ένταση των φυσικών φαινομένων είναι μια απάντηση που αγγίζει λίγο την " μεταφυσικη". Όχι ότι δεν είναι πρωτοφανή τα φυσικά φαινόμενα, αλλά το να τα ρίχνουμε όλα στην αγριάδα της Φύσης δεν φτάνει. Υπάρχει κι ανθρώπινη ευθύνη σε αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα.
Όλοι ξέρουμε ότι το στοίχημα του ανθρώπου πάντα ήταν να συνυπάρξει δημιουργικά με την φύση ,να την γνωρίσει έτσι ώστε να της συμπεριφερεται ανάλογα για να δεχτεί με την σειρά του μια αναμενόμενη αντίδραση εκ μέρους της.
Όμως η συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στην φύση είναι άσχημη. Ψεκασμοι, νέφη, βρώμικες θάλασσες, δηλητηριαμενος αέρας.Η προτεραιότητα δίνεται στα κέρδη και τα όρια "εκμετάλλευσης" της Φύσης δεν υπάρχουν. Όλοι μιλούν για το πρόβλημα του περιβάλλοντος και την οικολογική κρίση αλλά όλοι τους ,εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, χρησιμοποιούν την κλιματική αλλαγή για ιδεολογική και κομματική εκμετάλλευση. Προέχει για τους ισχυρούς το οικονομικό,πολιτικό,κομματικό και γενικώς ιδεολογικό συμφέρον κι έπειτα ενδεχομενως ακολουθεί η ειλικρινής φροντίδα για το περιβάλλον.
Το ευ ζην έχει πλέον σχέση με υλικές κατ'εξοχήν απολαύσεις.
Ο Ηράκλειτος όμως μας έμαθε ότι η Φύση αγαπά να κρύβεται ( "φύση κρυπτεσθαι φιλειν") που σημαίνει ότι η φύση δεν είναι ο,τι βλέπουμε και φαίνεται αλλά ο,τι κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Η φύση είναι κάτι σαν το" πρώτο κινουν" στους κλασσικούς Έλληνες. Άρα όταν αυτή η κρυφή δύναμη δει ότι την κακομεταχειριζονται αντιδρα. Με τις γνωστες δυσάρεστες συνέπειες.
Πίσω ομως από την κλιματική αλλαγή κρυβεται κι ένα άλλο προτζεκτ: αυτό της παγκοσμιοποιησης. Ο καταστραμμενος τόπος δεν αποκαθισταται κι οι άνθρωποι υποχρεούνται να γίνουν κλιματικοί μετανάστες. Υποχρεούνται να γίνουν νομάδες και να κόψουν κάθε φυσική επαφή με τις ρίζες τους. Έτσι μετατρεπονται σε εύκολη λεία για την οικονομική παγκόσμια ολιγαρχια που θέλει ευκινητο εργατικό δυναμικό έτοιμο να δεχτεί κάθε είδους εργασιακή πρόταση λόγω άμεσης ανάγκης επιβίωσης.
Από αυτές τις ανωτέρω διαπιστώσεις
πρέπει να λάβουμε ως μήνυμα ότι
πρέπει ναχουμε διάλογο με την φύση, να την γνωρίσουμε και να της συνυπάρξουμε ισορροπημένα μαζί της κι όχι ανταγωνιστικα.
Σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνικών δομών, να οργανωθεί ουσιαστικά η πρόληψη ώστε να υπάρχουν τεχνικές αντιμετώπισης των προβλημάτων. Η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να δημιουργήσει τα τεχνικά μέσα προστασίας. Φτάνει να υπάρξει οργανωμένη αντίδραση με βάση την μελέτη ανάλογων τέτοιων φαινομένων παγκοσμίως κι όχι να γίνεται εκμετάλλευση των κλιματικών καταστροφών για να προκληθεί εντεχνως κλιματική μεταναστευση.
Αν δεν μπει το πρόβλημα του περιβάλλοντος ως κύριο μη κομματικό πολιτικο θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ λύση. Δίχως κλιματική ισορροπία ,διχως την διαρκώς ανανεουμενη σχέση των κατοίκων ενός τόπου με το φυσικό του περιβάλλον τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει. Ούτε η οικονομία, ούτε ο τουρισμός, ούτε η κοινωνική ζωή. Και κυρίως δεν θα έχουμε κατοίκους ενός τόπου, δεν θα χουμε ρίζες,ταυτότητα, πολιτισμική μνήμη. Θυμάστε μόνο περαστικοί ,αναγκασμενοι να ζουμε ως διαρκώς νομάδες.
Δημοσθένης Δαββετας καθηγητής φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός, γεωπολιτιστικός αναλυτής.