Ο χρόνος ως στρατηγική του Ρωσο-ουκρανικου πολέμου.
Ο χρόνος στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία, αρχικά λειτούργησε υπέρ των Ουκρανων . Κι αυτό γιατί, η αδυναμία του Πούτιν να νικήσει σε λίγες μέρες όπως πίστευε η τον είχαν κάνει να πιστεύει, λειτούργησε υπέρ των Ουκρανών ,οι οποίοι αντιστάθηκαν στην έκπληξη κι έμειναν όρθιοι. Κι όχι μόνο. Εκμεταλλευομενοι οι Ουκρανοί την Δυτική, κυρίως Αγγλοσαξωνικη, επιθυμία στρατηγικής αποδυνάμωση της Ρωσίας, ζήτησαν όπλα, τα πήραν, ζητούν κι άλλα ,θα τα πάρουν κι ολ’αυτα για να καθυστερησουν κι άλλο τους Ρώσους και να τους πάρουν πίσω κάποια στιγμή τα εδάφη που έχασαν. Ως τώρα αναμφισβητητα ο χρόνος ήταν υπέρ τους.
Όμως ισχύει το ίδιο μακροπροθεσμα;
Ας το δούμε. Πολλοί είχαν σκεφτεί ότι μετά από τις αποτυχίες σε Κίεβο, Χαρκιβ και Κερσον, οι Ρώσοι θ’αλλαζαν τακτική αντιμέτωποι με το στρατηγικό “θράσος” των Ουκρανων οι οποίοι σκότωσαν 700 περίπου νεοσυλλεκτους Ρωσους στην περιοχή Μακιβκα στο Ντονμπας.
Κι όμως σαν να μην σημαίνει τίποτα ο θάνατος τόσων νέων Ρώσων, η Ρωσική ηγεσία φωνάζει ” για το ηθικό κι ιστορικό δικαίωμα ” της για μια ” αναποτρεπτη” νίκη της. Πού σημαίνει πρακτικά:
Ο Πούτιν στηρίζεται στην στρατηγική της βραδύτητας η οποία σε βάθος χρόνου θα κουράσει τους Ουκρανους και βέβαια κατά συνέπειαν θα κουράσει και τους Δυτικούς που τούς εξοπλίζουν και τούς ενισχύουν διαρκώς οικονομικά. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για το πόσο ακόμη θα συνεχίζεται η τεράστια βοήθεια των Δυτικών, μιας και η συνεχής αύξηση των τιμών σ’ολα τα είδη της καθημερινότητας, αλλά κι η οικονομική ανασφάλεια των πολιτών λόγω του πολέμου, μπορούν ανά πάσα στιγμή να ξεσηκώσουν τους Ευρωπαίους πολίτες, που είναι ήδη δυσαρεστημενοι, και να υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις για τους ηγέτες των Ευρωπαϊκών χωρών. Κάτι βέβαια που δεν επιθυμεί η πολιτική ηγεσία στην Δύση.
Οπότε τι μένει στους Ουκρανους να παίξουν με την ταχύτητα του χρόνου. Παίζοντας το τελευταίο τους χαρτί προετοιμαζονται για χερσαία επίθεση την Άνοιξη εναντίον των Ρωσικών στρατευμάτων γι’ανακτηση της Κριμαίας και των άλλων εδαφών που βρίσκονται υπό Ρωσική κατοχή. Το ότι οι Γάλλοι, εκτός των Αμερικανών και Γερμανών, οπλιζουν τους Ουκρανους με υπερσύγχρονα τανκς ειδικευμένα σε δύσκολα εδάφη όπως αυτά των Ρωσωουκρανικων εδαφών, είναι μια επιβεβαίωση της “βιασύνης ” των Ουκρανων να μην χάσουν άλλον χρόνον. Η χρονική ταχύτητα που ήταν με τους Ρώσους τώρα χρησιμοποιείται ως στρατηγικό όπλο των Ουκρανών. Μ’ανοιχτο όμως το αποτέλεσμα μιας και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για την επιτυχία του.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε από την μία είτε την άλλη πλευρά, το σίγουρο είναι ότι,δεδομένων των ως τώρα στρατιωτικών αποτελεσμάτων, κανείς από τους δύο αντιπάλους δεν δείχνει να χει το βέβαιο πάνω χέρι. Κι οι δύό τους χρησιμοποιούν ως στρατηγικό εργαλείο την ψυχικη,ηθικη,ανθρωπινη φθορά που ο χρόνος ξέρει να χειρίζεται άριστα!.
Δημοσθένης Δαββετας, καθηγητής φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός, γεωπολιτιστικός αναλυτής.
