Τα παραδοσιακά αριστερά κόμματα και οι γαλλικές απεργίες.
Πολλοί αναρωτιούνται σήμερα αν υπάρχει ακόμα η οχι Σοσιαλιστικό κόμμα στην Γαλλία. Το 1,7% που ειναι το πρόσφατο αλλά σταθερά πλέον κατω του 2% εκλογικό του αποτέλεσμα αποδεικνύει το πόσο απομακρυσμένο είναι απο τον κόσμο και τα αιτήματα των Γαλλων πολιτών.
Κι όμως αυτο το άλλοτε πανίσχυρο γύρω στα 45% κόμμα του Φρανσουά Μιτεράν, διατηρεί ακόμα επισήμως τις δομές του σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Διατηρεί τα ιδια πολυτελή γραφεια του, σε ολες τις Γαλλικές πόλεις, λες και παραμένει πανίσχυρο κι ας μην εχει ούτε πλέον ψηφοφόρους ουτε κανέναν βουλευτή στην γαλλική βουλή. Ισως τα 5 εκατομμύρια ευρώ που παίρνουν συνολικά οι ως τώρα εκλεγμένοι εκπρόσωποι του στα διαφορετικά επίπεδα του θεσμικού γαλλικού κράτους ( τοπική πχ αυτοδιοίκηση, ευρωβουλή κλπ) η ακόμη τα 19 εκατομμύρια περιουσία που ακόμη επισήμως διαθέτει, ναναι ενας σημαντικός λόγος που να εξηγεί, μεταξύ άλλων, την επίμονη άρνηση των “αιωνιων” κομματικών να εγκαταλείψουν τις θέσεις κλειδιά του σοσιαλιστικού κόμματος.
Και βέβαια ακόμη κάτι: αν ακούσει κάποιος τις όποιες “διαφορετικες” απόψεις των αντιπάλων διαφορετικών γραμμών στο εσωτερικό αυτου του δυστυχώς, ασήμαντου μικρου κομματικού μηχανισμού, θα μειδιασει πικρόχολα. Μεταξύ του πρώτου γραμματέα του κόμματος Ολιβιε Φωρ και του βασικού του αντίπαλου Νικολας Μεγιερ-Ροσινιολ οι ιδεολογικές γραμμές είναι σχεδόν ίδιες. Μόνο τα εγω τους είναι διαφορετικά που συγκρούονται ανελέητα δίχως ενας τρίτος να μπορεί να εξηγήσει την τοσο μεγάλη σφοδρότητα. Οι αναλύσεις τους ανήκουν σε εναν κόσμο του παρελθόντος και βέβαια αποξενωνουν τελείως το σοσιαλιστικό Κόμμα απο την γαλλική πραγματικότητα.
Η πορεία φθοράς και πτώσης ξεκίνησε πριν 10 περίπου χρόνια. Απο το 28%που ηταν εφτασε στο 1,7% και σήμερα κειμενεται γύρω στο 1,2%. Ενω στο συνέδριο του οι ψηφίσαντες πέρασαν απο τους 200.000 στους 20.000 .
Στα διάφορα διαμερίσματα περιοχών σιγα-σιγα εξαφανίστηκε η αριστερά πλευρά του κόμματος. Κι αυτό οφείλεται στο οτι όλοι οι Σοσιαλιστές ηγέτες έρχονται απο τα μητροπολιτικά κέντρα της Γαλλιας. Δεν γνωρίζουν ετσι τα τοπικά προβλήματα κι είναι “ξενοι” για τους ντόπιους.
Υπάρχει λοιπόν πρόβλημα ανάμεσα σ’αυτο που φαντάζονται και στην ενσάρκωση του στην καθημερινότητα. Οι τοπικοι άρχοντες που διορίζονται απο το Παρίσι έρχονται στην περιφέρεια με πολυτελή αυτοκίνητά και γνωρίζουν τα τοπικά θέματα μέσα από Μπάρμπεκιου. Αυτο όμως μοιάζει για προσωπικό ενδιαφέρον επανεκλογής παρα για πραγματική γνώση των τοπικών προβλημάτων.
Αντίστοιχο κλίμα και στον συνδυασμό του Μελανσον.
Γενικώς η γαλλική αριστερά δεν εχει ακόμα καταλάβει τι γίνεται με τον κόσμο και δεν μπορεί ν’αναλυσει σωστά αυτές τις φοβερές γεμάτες ενθουσιασμό και παλμό διαδηλώσεις που ταρακουνουν την Γαλλία. Οι διαδηλωτές φεύγουν απο τα αριστερά κόμματα στην Γαλλια και γενικώς φεύγουν απο τα κόμματα. Προτιμουν το αυθόρμητο μαζικό δικαιο τους που διεκδικούν με εντυπωσιακό πάθος και συλλογική συνείδηση. Οι δυο μεγάλες κλασσικές μοντέρνες ιδεολογίες, ο επαναστατικός σοσιαλισμός κι ο δεξιός συντηρητισμός μοιάζουν ανήμποροι να παρακολουθήσουν τα γεγονότα και αρκούνται σε γελοίους αφορισμούς. Κι όμως το βασικό αίτημα των διαδηλωτών είναι κοινωνική οικονομική ισορροπία και εθνική αξιοπρέπεια. Δυο αιτήματα που άλλοτε εκφράζονταν απο αριστερά και δεξιά κόμματα. Τα οποία όμως πλέον είναι σε κατάσταση βαθιάς αρρώστιας. Τα αιτήματα ομως παραμένουν όσο ποτέ επίκαιρα.
Δημοσθένης Δαββετας Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης Αγάπης, ποιητής, εικαστικός, γεωπολιτιστικος αναλυτής.
