Πάμε για διάλυση του Γαλλικού κοινοβουλιου;
Η δεύτερη συνεχόμενη καθολικη απεργία στην Γαλλία αυτές τις μέρες ( έπονται άμεσα πολλές άλλες), το ίδιο, ίσως και περισσότερο μαζική και σκληρή, όπως η πρώτη, δείχνει ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για τον Εμανουελ Μακρον: βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Απέναντι του έχει ένα συμπαγές μαζικό κίνημα που είναι αποφασισμένο και δεν αστειεύεται.
Μπορεί η αφορμή της άγριας ρήξης μεταξύ του Γάλλου προέδρου και των απεργών να είναι το συνταξιοδοτικο ,εντούτοις οι αιτίες αυτής της εξέγερσης ( γιατί την μορφή εξέγερσης παίρνει σταδιακά αυτή η έντονη μαζική διαμαρτυρια) είναι πιο βαθιές.
Κι είναι οι εξής:
1. Η απειλή της ως τώρα κερδισμενης με αγώνα και θυσίες συνηθισμένηςποιοτικης ζωής των Γάλλων.
Το κράτος πρόνοιας που ιδρύθηκε από τον Ντεγκωλ κι ιδρύθηκε ακριβώς για να βοηθήσει δημογραφικά την χώρα ( που είχε απώλειες στον πολεμο) και να βάλει σε οικονομική τάξη την Καθημερινότητα των πολιτών ,τρίζει εκ θεμελίων. Μια σειρά από αποφάσεις, νομοθετηματα και νόμοι ( όπως το συνταξιοδοτικο για παραδειγμα) αφαιρούν σταδιακά όλες τις οικονομικές βοήθειες που είχαν οι Γάλλοι.
Η παγκοσμιοποιηση βλέπετε θέλει την ελεύθερη ανταγωνιστικη αγορά και την αποδυνάμωση κάθε μορφής πρόνοιας. Όλα πλέον σχετικοποιουναι στην γαλλική οικονομία κι ο αδύναμος είναι ευάλωτος στις ορέξεις του δυνατού. Κι αυτό δημιουργεί τεράστια ανασφάλεια στην πληγωμένη μεσαία γαλλική τάξη η οποία έτσι μέσω των απεργιών και σκληρών διαδηλώσεων αντιδρά κι αρνείται την διάλυση της. Η νεοφιλελευθερη οικονομία απειλεί την ως τώρα γαλλική ευζωία.
2. Υπάρχει πρόβλημα καθημερινής ασφάλειας στην χώρα. Η βία είναι καθημερινό φαινόμενο. Στα σχολεία, στα στάδια, στους δρόμους,το μετρό, παντού. Κι αυτό ανησυχεί τους κατά τον νόμον Γάλλους. Θέλουν να ξαναβρούν την κοινωνική τους ισορροπία και να μην φοβούνται.
Η βία αυτή ατυχώς συνδέθηκε με τους μετανάστες κι έτσι υπάρχει ένα κλίμα δυσπιστίας στους ξένους, εκ των οποίων όσοι είναι παράνομοι αντιμετωπιζονται εχθρικά από τους πολίτες. Κάτι που δεν κάνει ο Μακρόν ο οποίος όλο και βρίσκει τρόπους να επιτρέπει να εισέρχονται παράνομοι μετανάστες με τις οικογένειες τους στην Γαλλία.
3. Όλα τα ανωτέρω δοκιμάζουν αυτό που γνωρίζουμε ως Γαλλική ταυτότητα. Οι Γάλλοι δεν ξέρουν πια ποιοι είναι και που πάνε. Και δικαίως τα βάζουν με τον Μακρόν.
Μαζεύονται λοιπόν όλοι κι αντιδρούν εναντίον του και μάλιστα μαζικά και βίαια.
Ποιες οι επιλογές του Γάλλου προεδρου;
Η να εγκαταλείψει τα νομοσχέδια, κάτι που θα γκρεμιζε όμως την αξιοπιστία του ,η να κάνει,όπως έχει συχνά απειλήσει, ξανά βουλευτικές εκλογές.
Στην δεύτερη περίπτωση ρισκάρει γιατί επενδύει στον φόβο αντι-Λεπεν, η οποία όλο και δυναμώνει. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι ο φόβος αυτός θα περάσει. Ο κόσμος δεν φοβάται την Λεπέν. Και μια διάλυση του Γαλλικού κοινοβουλιου μάλλον θα ναι μπούμερανγκ για τον Μακρόν. Εκτός κι αν έτσι θέλει να δικαιολογησει την πολιτική του ανικανότητα ρίχνοντας το βάρος στους Γάλλους πολίτες που μπορεί να ψηφίσουν Λεπέν. Τακτικισμος και λαϊκισμός εκ μέρους του.
Όπως και να ναι όμως βρίσκεται με το μαχαίρι στον λαιμό. Αναμενομεν.
Δημοσθένης Δαββετας καθηγητής φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός, γεωπολιτιστικός αναλυτής.
