Γαλλικές εκλογές:
Η νίκη της µεταφυσικής του καταναλωτισµού
Οι γαλλικές εκλογές επιβεβαίωσαν τις δηµοσκοπήσεις κι έδωσαν απόλυτο νικητή των βουλευτικών εκλογών, το κόµµα του Εµανουέλ Μακρόν «En Marche». Πρόκειται κυριολεκτικά για περίπατο νίκης.
Η παράλληλη συντριβή Ρεπουµπλικανών και Σοσιαλιστών φέρνει τον Γάλλο πρόεδρο στα πρόθυρα µιας νόµιµης προεδρικής «δικτατορίας» µιας και µε την πλειοψηφία που ‘χει στη Βουλή µπορεί πια να κάνει ό,τι θέλει. Ουσιαστικά οι Γάλλοι δεν ψήφισαν. Το περίπου 15% που ψήφισε δεν είναι ούτε το ¼ του εκλογικού σώµατος. Παραιτήθηκαν του δικαιώµατός τους.
Γιατί αυτό; Πρώτον, απογοητεύτηκαν από τις δυνατότητές τους να επέµβουν στην πολιτική διαµόρφωση των εξελίξεων. Σε συνδυασµό µάλιστα µε τη χαµηλή επίδοση προσδοκίας που έδειξε η Λεπέν (δεν στάθηκε ικανή αντίπαλος δείχνοντας τεράστια πολιτική ανωριµότητα και ιδεολογικές εµµονές εκ δεξιών), οι Γάλλοι πολίτες αντιλήφθηκαν ότι παγκοσµίως δεν υπάρχουν πολλές επιλογές.
Μετά το οριστικό τέλος των ιδεολογιών (µε την ήδη γνωστή µορφή τους) η παγκοσµιοποίηση, κοντολογίς η νίκη της τεχνικής πατρίδας είναι µονόδροµος. Παράλληλα, ο Μακρόν κατάφερε να επιβάλει την εικόνα του «νέου» παρότι ο ίδιος συµµετείχε ως υπουργός Οικονοµικών στην αποτυχία του «παλαιού» (της κυβέρνησης Ολάντ). Αυτή η απόλυτη «µοναρχική», «ηγεµονική» θέση του Μακρόν δεν θα ‘ναι στρωµένη µε ροδοπέταλα.
Η προσκόλλησή του στη γραµµή Σόιµπλε τον οδηγεί στην πρώτη του απόφαση: την αλλαγή του κώδικα εργασίας, ο οποίος και δίνει πολύ µεγάλα δικαιώµατα στους επιχειρηµατίες και τις επιχειρήσεις, µειώνοντας ταυτόχρονα εντυπωσιακά αυτά των εργαζοµένων. Θα το δεχτούν αυτό τα παραδοσιακά σκληρά γαλλικά συνδικάτα;
Ή κι αυτά θα αφεθούν στη µοιραία παντοκρατορία της παγκοσµιοποίησης; Θα φανεί η απάντηση πολύ γρήγορα, τις επόµενες εβδοµάδες. Επίσης, ο Μακρόν είναι ο εκφραστής της µεταµοντέρνας απολίτικης αντίληψης που κυριαρχεί σήµερα παντού και που ως υποστηρικτές έχει ουσιαστικά τη γενιά του Facebook και του Twitter. Πρόκειται για την πρώτη τεχνολογική γενιά, η οποία λειτουργεί µέσα από τη «µεταφυσική» της καταναλωτικής καινοτοµίας και όχι µέσα από την παραδοσιακή πολιτική σκέψη και συνείδηση.
Ως πολίτες της «τεχνικής πατρίδας» αυτή η νέα γενιά, που παρασύρει µαζί της και πολλούς της παλαιότερης, δεν δεσµεύεται από παραδοσιακές εξαρτήσεις και ζει µέσα στο µίγµα της πολιτισµικής παγκοσµιοποίησης: ταύτιση εικονικού και πραγµατικού κόσµου, το ένα ζει µε το άλλο και αντιστρόφως.
Αυτή η συνέργεια της εικονικοπραγµατικής πατρίδας οδηγεί σε µία γενιά ψηφοφόρων που ψηφίζουν επιβιωτικά, συγκινησιακά, αδιάφορα, αποστασιοποιηµένα από συναισθηµατικές ρίζες. Γι’ αυτό την ίδια στιγµή που θα ψηφίσουν αυτό, αµέσως µετά θα ψηφίσουν το αντίθετο. Ζούµε την κυµατοειδή πολιτική που είναι βασικό στοιχείο της απολίτικης παγκοσµιοποιηµένης πραγµατικότητας. Θα δούµε τη συνέχεια.
Δημοσθένης Δαββετας
Καθηγητης φιλοσοφιας της τέχνης
Ποιητής , εικαστικός