Ιράν : η επιςτροφη των ρεαλιστών
Οι εκλογές της 26 Φεβρουαρίου στο Ιράν χαροποιούν την διεθνή κοινότητα. Το αποτέλεσμα της επέβαλε την ανανέωση του κοινοβουλίου , του Majlis (σώμα που αποτελείται απο 290 εκλεγμένα μέλη για μια τετραετία) και της συνόδου ειδικών ( σώμα που αποτελείται απο 88 ιερωμένους εκλεγμένους για 8 χρονια δυνάμενοι να να ορίσουν η ν’ανακαλεσουν τον ανώτατο οδηγό της επανάστασης ). Μέσα στα λίγα περιθώρια που εχει το θεοκρατικό σύστημα του Ιραν για Δημοκρατια, οι συντηρητικοί συνετρίβησαν απο ενα εκλογικό σώμα που συμμετείχε κατα περισσότερο απο 60% στις εκλογές. Η νίκη των ανανεωτικών μεταρρυθμιστών σηματοδοτεί ισως την αρχή της άρσης της επι χρονια δυσπιστίας απέναντι στην Δύση. Η θετική αλλωστε απόφαση για τα πυρηνικά του Ιραν κι η άρση κυρώσεων βοήθησε προς αυτήν την πορεία. Ας μην ξεχνάμε ότι για πολλά χρονια η επίσημη πολιτική της χώρας είχε απομονωθεί ( υπερσυντηρητικοί ηγέτες με αρνητικές θέσεις περι ολοκαυτώματος και δικαιωμάτων μειοψηφιών είχαν συμβάλλει σ’αυτο). Η νίκη των Μεταρρυθμιστών τους αναγκάζει σε μεγάλη δουλειά μιας και πρέπει να βρεθεί η ισορροπία μεταξύ των προοδευτικών μεγαλουπόλεων και της συντηρητικής επαρχίας. Το Ιραν είναι μια χωρα οπου η νεότητα που προέρχεται απο την μεσαία τάξη εχει τα εξής
βασικά χαρακτηριστικά : τα κορίτσια σπουδάζουν όπως και τ’αγορια. Γι’αυτο κι η νεολαία είναι πιο δομημένη απο αυτήν άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Η νεολαία αυτή είναι κυριως φιλοδυτική. Όταν δεν έχουν ν’ασχολουνται με τα βομβαρδιστικά των Αμερικανών και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των πεζοναυτών , οι νέοι αυτοί, ακόμη κι ως Σιίτες , λατρεύουν το Ίντερνετ και την αμερικανική κουλτούρα. Αλλωστε τα τεμένη τις Παρασκευές έχουν πολύ λιγότερο νεαρό κόσμο απ’οτι στο Καιρό η το Αμμαν. Τα πρόσφατα μάλιστα σκάνδαλα διαφθοράς κληρικών ώθησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού των πόλεων ν’απομακρυνθουν διακριτικά απο το κληρικό σύστημα και να πιστεύουν στην θρησκεία ως ατομική υπόθεση. Μια βουλευτής μάλιστα δεν δίστασε να υποστηρίξει πρόσφατα ότι πρέπει ναναι επιλεκτικό δικαίωμα το να φορά η όχι μια γυναίκα την μαντίλα. Επισης παρα τις διάφορες απόπειρες εκλογικών σκανδάλων , η νεολαία πηγαίνει να ψηφίζει πιστεύοντας στην δυναμη της ψήφου για να συμβάλλει στην προοδευτική αλλαγή του συστήματος . Διότι ξέρουν ότι οι επαναστάσεις δεν βοηθούν στην οικονομία και την κοινωνική αρμονία της χώρας. Το τέλος μιας επανάστασης δεν μοιάζει ποτε με την αρχή της. Υπαρχει ακόμη μεγάλος δρόμος για να επανέλθει πλήρως το Ιραν στην διεθνή κοινότητα. Όμως οι προσπάθειες συνεχίζονται. Φύγαμε απο την εποχή που ο τότε πρόεδρος του Αχμαντινεζαντ έλεγε γραφικότητες κι ο τότε Αμερικανος αντιπρόεδρος μαχόταν στον Λευκό οικο για να πετύχει βομβαρδισμό του Ιραν.
Δημοσθένης Δαββετας