Μετα απο μια συζήτηση πουχα χτες εδώ στο Παρισι με τον φιλόσοφο Λυκ Φερυ περι πάθους σας αφιερώνω ενα ανέκδοτο κείμενο μου απο το επόμενο προσεχές βιβλίο μου.
Περί πάθους
Το πάθος ειναι σαν το κύμα
Που έρχεται άλλοτε ήρεμο
Και ξαφνικά δυναμώνει,
Σαν τον αέρα που δεν δείχνει την έντασή του
Και ξαφνικά σε μαστιγώνει
Ή σε παίρνει και σε ξεσηκώνει
Σαν τα λογια που μοιάζουν ακίνδυνα
Και κρύβουν μεσα τους
Μεταχρονολογημένες εκρήξεις
Χαρακιές που ματώνουν
Γδαρσίματα ψυχής
Και σφιξη στομάχου
Λέξεις οργής, θαυμασμού,
Ανείπωτης χαράς και λύπης.
Το πάθος ειναι σαν το χάδι
Που ξεκινά τρυφερά
Και γίνεται βία
Ή πάλι που σ’αρπάζει αμεσα
Οπως μια άγρια μάτια ή γροθιά
Και σε ταράζει, σε κάνει να τρέμεις
Να μην κοιμάσαι
Ή να βλέπεις εφιάλτες
Που δεν μπορείς να ηρεμήσεις
Ούτε ξύπνιος ούτε κοιμισμένος
Που το μυαλό σου ειναι μονίμως
Σε σκότος και φως
Που το φως γίνεται εύκολα φωτιά
Και καίει και σε καιει
Που οι φλόγες της φωτιάς
Ειναι ο τρυφερός πόνος
Μιας αχρονολόγητης καταστροφής
Που η καταστροφή βάζει τις βάσεις
Για την κόλαση
Ή μια νέα δημιουργία.
Το πάθος ειναι οτι
Σε κάνει να παθαίνεις δίχως
Να ναι βέβαιο οτι μαθαίνεις
Αλλα κι αν μάθεις
Κανεις δεν σου εγγυάται
Οτι δεν θα ξαναπαθεις
Γιατί πρόκειται για το πιοτό
Που σε κάνει να ξεχνάς τον χρόνο
Που σε διατηρεί ατρόμητο
Που κοιτάς τις πληγές σου
Και τις γλείφεις
Νιώθοντας να κλαις
Απο πόνο κι υπερηφάνεια
Οτι ζεις κάποιο θαύμα
Οτι ζεις μεσα στο θαύμα.
Για αυτο και το πάθος ειναι μέθη
Ειναι η συμμετοχή
Δίχως διαπραγματεύσεις
Στον καιαδα της ζωής
Στις φωτιές της αιωνιότητας.
Ειναι εικόνες, εμμονές, οράματα,
Βιολογική πεζότητα, ειναι βροχή,
Ήλιος, απύθμενο μπλε,
Φωτεινό πορτοκαλί,
Μεταλλασσόμενο πράσινο,
Απέραντο άσπρο,
Ατελείωτο μαύρο,
Ειναι το τυφλό κόκκινο
Και το ακάθαρτο γκρι
Ειναι οι αποχρώσεις του
Αλλά και η χαρα
Μιας ανεπίστρεπτης μελαγχολίας
Ενός ρόγχου ηδονής
Που κάθε στιγμή τελειώνει
Ξαναρχιζοντας
Που φωνάζει
Βλαστημώντας
Για το απέραντο της ομορφιάς
Που σκλαβώνει
Προσφέροντας ευχαρίστηση.
Το πάθος ειναι αυτο
Που σου συμβαίνει
Και ταυτόχρονα το προκαλείς
Δίχως να μπορείς να μάθεις τις αιτίες.
Ειναι μια ακτίνα ηλίου
Που σε διαπερνά και σε καίει
Μεταμορφώνοντάς σε σε φως
Ειναι τα δάκρυα του ουρανού
Όταν βρέχει ηλεκτρισμό
Όταν απομακρύνεται απο τη γη
Για να επιστρέψει μεσα
Απο το ματωμένο αφρό της θάλασσας
Ειναι η οργή και η τρυφεράδα
Η αγάπη και το μίσος
Η φιλία και η έχθρα
Η κακία και η καλοσύνη
Η αξιοπρέπεια και η προστυχιά
Το απαράδεκτο και το θεμιτό
Ειναι η μεταγγιςη του αίματός σου
Οπως αυτο αδειάζει
Για να γεμίσει απο τον Άλλον
Ειναι η χρησιμοποίηση του Άλλου
Ως τρόπαιο ικανοποίησης
Ειναι το οτι δίνεσαι ολότελα
Οτι εξαφανίζεσαι
Για να επιστρέψεις
Εμφανιζόμενος με
Την εμπειρία του Όλου
Με την εμπειρία
Των θρυμματισμένων σου υπάρξεων
Ενός εαυτού που δεν τελειώνει
Που ξαναγεννιέται και
Σου αυτοαποκαλύπτεται
Μεσα απο την οργισμένη
Και γαλήνια ταχύτητα του πάθους
Ναι Ναι αυτού του πάθους
Για το οποίο μιλάς
Δίχως ποτέ να μπορείς
Να περιλαβεις
Το αντικείμενο της ομιλίας σου
Για το οποίο χαίρεσαι
Δίχως να μπορείς
Να ορίσεις την χαρα σου
Για το οποίο θλίβεσαι
Επειδή δεν μπορείς
Να εμποδίσεις την απώλειά σου.
Το πάθος ειναι το μυστικό
Για να βρεις την θέση σου στον κόσμο
Αυτή τη θέση που
Ενώ εκ γεννήσεως σου ανήκει
Εν τούτοις πρέπει να δώσεις
Ανελέητη και άνιση μάχη
Με τα θηρία της ύπαρξης σου
Για να την ανακαλύψεις
Και να την πάρεις. Οχι βέβαια
Για να εγκατασταθείς. Οχι. Γιατί αν
Θέλεις να είσαι στη μέθη του πάθους
Τότε μονο
Για απεγκατάσταση γίνεται λόγος
Μονο για μια ασταμάτητη κίνηση
Με κατα περιόδους παύσεις.
Αυτή η κίνηση,
Αυτή η διαδρομή
Που προχωρά για να επιστρέψει,
Αυτή η επιστροφή
Στην πραγματική σου θέση
Στο σύμπαν της γης και του ουρανού,
Αυτή η επιστροφή λοιπόν
Ναι η επιστροφή ειναι
Ο σκοπός του πάθους.
Ειναι ο δικός σου σκοπός
Αυτός της πορείας σου
Για την αυτογνωσία της δυστυχίας
Του να χεις χρονολογημένη
Δυνατότητα ευτυχίας
Του να χεις την μοναδική
Και τελείως δική σου
Ικανοποίηση οτι
Δοξάζοντας το παρόν μέσω
Του δίχως έλεος πάθους
Υπηρετείς την γονιμότητα
Της διάλυσής σου
Υπηρετείς την μετάλλαξή σου
Σε σπόρους
Διαρκούς μεταμόρφωσης
Του εαυτού σου.
Δημοσθένης Δαββετας