27 /12 . Στις 2:00 το πρωι . Για τους μεταμεσονυχτιους φίλους μου μετα απο μια όμορφη Πανσέληνο.Ενα νέο μου κείμενο.
Η Γη δεν κλαίει
δεν την βλέπεις
είναι φαινομενικά ήρεμη
δέχεται καρτερικά
τα χάδια του αέρα
την οργή του
τις σταγόνες της βροχής
Σιωπηλής η
καταρακτώδους
δεχεται να την καίνε
να την τρυπούν
να την σκάβουν
να θαβουν μέσα της
ενβια όντα
Αντικείμενα
άψυχα πράγματα
να ριζώνουν λουλούδια
δέντρα
να βρέχεται
απο ποτάμια
θάλασσες .
Η Γη δεν κλαίει
έτσι νομίζεις
γιατί δεν την βλέπεις
πονάει μέσα της
γλύφει σιωπηλά
τις πληγές της
υπομένει
τα τραύματα
και τα χτυπήματα
που δέχεται
δεν την βλέπεις
να δακρύζει
να κλαίει έντονα
στην φαινομενική της
σιωπή
δεν την βλέπεις
να σου διαμαρτύρεται
με το παραμικρό
να σου φωνάζει
ν’αντιλογει
όχι η Γη δεν κλαίει
Είναι φαινομενικά ήρεμη
εκτός κι αν την πετύχεις
τότε που η υπομονή της
σπάει
που τα όρια της
καταρρέουν
που η αυτοάμυνα της
ισοδυναμεί μ’επιβιωση
τότε ναι ναι τότε
ξερνά φωτιά
τρέμει όπως τ’αγριο ζώο
και πετά απο πάνω της
ο,τι την βαραίνει
ανοίγει σχισμές
και καταβροχθίζει
ο,τι υπαρχει μπροστα
στην οργή της .
Η Γη θυμώνει
όταν πρόκειται
ν’απειληθει
η ισορροπία της
και οι λέξεις της
γίνονται καφτη βροχή
μαύρος αέρας
το στόμα της ξερνά
πέτρες χαους
που πληγώνουν
βασανίζουν
δεν εκδικούνται
αλλα τιμωρούν
σύμφωνα με την δίκη της
δικαιοσύνη
που δεν είναι η καταστροφή
αλλα το διαχρονικό
μάθημα συνείδησης
μεταξύ όσων
την κατοικούν
κι αυτής της ίδιας.